Rola języka ojczystego w nauczaniu języków obcych





Współczesna dydaktyka języków obcych zakłada, że aby skutecznie przyswoić język docelowy, należy używać go w każdej sytuacji dydaktycznej, eliminując język ojczysty z tego procesu. Niezależnie od teorii uczenia się czy prądów filozoficznych, psychologicznych i językoznawczych, rola języka ojczystego zawsze budziła wiele kontrowersji i pozostała nierozstrzygniętym problemem w metodyce nauczania. W Polsce w ostatnich latach nauczyciele języków obcych narażani są na ciągłe stresy związane z reformami programowymi oraz zmianami wymagań egzaminów zewnętrznych. Taka niestabilna sytuacja wymusza także potrzebę ciągłego kształcenia oraz podnoszenia kwalifikacji, stałe poszukiwanie efektywniejszych metod pracy i technik nauczania dobranych do potrzeb indywidualnych uczniów. Niestety, mimo starań dydaktyków oraz wdrażania nowych, innowacyjnych procedur dydaktycznych, zgodnych z dotychczasową wiedzą efekty nauczania oraz wyniki egzaminów zewnętrznych są niezadawalające. Powraca więc pytanie
o rolę języka ojczystego w nauczaniu języka obcego: czy postulowana negacja stosowania go w procesie dydaktycznym jest słuszna czy jednak należy od nowa dokonać weryfikacji nauczania monolingwalnego?